Интервју со Инес: За предизвиците и придобивки да се биде младински работник

Инес Фетерли, нашиот посветен и секогаш весел младински работник, имаше богата година на работа во МултиКулти. Таа е подготвена да преземе нови предизвици и да освои нови височини, секогаш со иста страст и посветеност. Во меѓувреме, ние ја интервјуиравме за нејзиното искуство во МултиКулти и кои се главните моменти на нејзиното учество во CID:

Инес, како почнавте да работите како младински работник? Кои беа твоите почетоци тука?

Неколку години живеев во Америка. Кога се вратив во Македонија знаев дека ми е потребно ново искуство, нешто различно. Бев сигурена дека сакам да работам за заедницата и исто така да се развијам себеси. Кога се приклучив во CID, не знаев дека ќе работам во младинскиот центар со деца од двете етнички групи (Албанци и Македонци). Но, во исто време ние повторно го отворивме МултиКулти па добивме нови можности. Децата беа многу ентузијасти, и ми дадоа мотивација и волја да работам со нив секојдневно.

Дали сте имале претходно искуство во работењето со деца?

Јас работев во детскиот центар во Америка со мали деца од 2 до 4 години. Исто така работев таму како дадилка со деца од различни возрасти и како асистент наставник во градинката. Значи, тоа не беше моето прво искуство за работа со деца, но ми беше мојот прв пат во Македонија.  Децата беа нови за мене како и јас за нив. Понекогаш тоа беше предизвик, но исто така и ново искуство, особено кога ќе ја видите нивната волја, мотивација и ентузијазам.

Како вашата работа тука се разликува од работата во Америка?

Тука работата е сосема поинаква, поради менталитетот и начинот на кој децата се однесуваат. На пример, мора да работиме многу на дисциплина и отпорност кон авторитет.Во Америка ‘не’ значи ‘не’. Тука морам да се повторувам неколку пати за да добијам соодветна реакција или одговор. Им беше потребно време на децата да покажат почит кон мене, што јас можев да го видам. Подоцна забележав како понекогаш не сакаа да направат нешто, но го правеа тоа затоа што ме почитуваа. Но, бидејќи бев многу опуштена со тоа што знаев дека децата ќе ме слушаат, па и така ми се допадна предизвикот овде.

Освен дисциплината, дали наидовте на други предизвици?

Треба да ја спомнам јазичната бариера. Не зборував албански, па комуникацијата со албанските деца беше тешка за мене. Се разбира, Нами, мојот соработник, секогаш беше тука да ми помогне, но кога бев сам, беше поинаку. Понекогаш ги користев рацете, нозете или изразот на лицето за да се изразам себеси и децата го правеа истото. На почетокот комуникација беше таква. Подоцна го развив овој систем, кога ќе кажев нешто на македонски, тие ми кажуваа нешто на албански, а потоа ги разменуваме зборовите. На овој начин, најдовме заедничка основа и успеавме да се разбираме едни со други малку подобро.

Можете ли да дадете примерот на некоја тешка ситуација што се случила за време на вашата работа?

Пред да започнам, знаев дека ќе има конфликти, па затоа бев исплашена дека ќе се најдам себеси во конфликт и не би го знаела вистинскиот начин на реакција. Имаше времиња кога знаевме што да правиме за време на овие конфликти, но и времиња кога моравме остро да реагираме со "доволно е доволно" и повеќе не се навраќаме на тоа. Се сеќавам на еден момент, кога почувствував дека можеби не сум лично нападнат, туку сум не почитувана. Нешто што не го разбирам беше кажано на албански јазик и никој не сакаше да ми каже што е тоа. И тоа не беше дури и дека нешто важно беше кажано, но фактот дека никој не сакаше да комуницира со мене. Ми требаше некое време да го заборавам, бидејќи сме тука за децата и сето она што го правиме е за нив. Ние сакаме да ги направиме нивните животи малку подобар и поинтересен. Така што тоа беше мошне тежок момент за мене. Но, откако дојдоа да се извинат и видов дека навистина им е жал за она што го правеа се чувствував подобро. Согледав, преку нивната акција, дека овие бариери кои на некој начин не разделуваа поради различни јазици, етнички групи и такви нешта исчезнаа. Тоа беше, исто така, моментот кога почувствував дека она што го правиме во MultiKulti има одредено влијание, што е тешко да се забележи секојдневно.

Дали мислите дека тие самите ја сфатиле својата грешка или некој им помогнал?

Јас сум скоро 100% сигурена дека влијанието на девојките кои биле во Мултикултети кога се случило тоа беше она што ги натерало децата да дојдат и да се извинат. Но, во исто време, иако беше одлука под влијание, тоа беше добра одлука. Не дојде од надвор, туку од самата група - од ширење на зборовите и мислењата меѓу нив. Кога советот или опомената доаѓаат од возрасно лице, често тие не го сфаќаат сериозно. Нештата што доаѓаат од нивните пријатели, исто така, е голема победа за мене, бидејќи е дел од дисциплината и однесувањето и отворањето на умовите.

Каков е вашиот совет за луѓето кои почнуваат да работат со млади и деца?

Бидете стрпеливи пред се, бидете горди на малите победи и да учете од поразите. Ќе има моменти кога не можете да успеете во она што го сакате, ќе има времиња што ќе ви бидат непочитувани, не ценети за она што го правите. Но, ќе има и моменти кога ќе видите дете со друго дете, кое тој претходно го малтретираше, држејќи се рацете заедно. Овие ситуации ќе ве натераат да мислите дека влијаете на децата на позитивен начин. Исто така, важно е да  поставите граници додека работите со деца и да не дозволуваат да се поигруваат со вас. Би кажала - поставете ниските граници за да ја стекнат нивната доверба и почит, но истовремено да ги научите дека постојат некои линии кои не можат да бидат преминати.

Дали сте "измислиле" свој метод или став за работа со деца?

Јас сум строга, но исто времено сакам да ги запознавам децата повеќе на лична основа и да бидам некој кому можат да му веруваат, да бидат сигурни и да ги споделиат работите што можеби нема да се чувствуваат удобно да ги споделат со некој друг. Нивната доверба во мене ми е на прво место.

Дали научивте нешто ново од работа со млади во Мултикултети?

Не е тоа што го научив овде, бидејќи претходно го знаев тоа, но оваа работа го потврдува моето мислење, дека разликите се добри.Да се биде различен е сосема океј. Секогаш можеме да бидеме побогати од учењето за ставовите и мислењата на другите луѓе.

Што најмногу ќе ти недостига?

Децата, секако.

На Инес и посакуваме среќа во нејзините нови напори и се надеваме дека наскоро ќе се видиме пак.

Интервјуира: Аниа Карнас